W kwiecistym polu na Cyprze leży młoda dziewczyna.

How To Heal Allergies from Within?

Jesteśmy odpowiedzialni za wszystko w naszym życiu." "OK, Wayne," powiedziałem, "zgadzam się. Co teraz? Jak mam wziąć odpowiedzialność za chemię w moim ciele, kiedy mój układ odpornościowy jest uszkodzony? Mój układ odpornościowy składa się ze związków chemicznych" - przypomniałem sobie. "Jestem odpowiedzialny za to, by wszystkie te substancje wykonywały swoją pracę. Co robię lub czego nie robię, żeby związki wykonywały swoją pracę? Substancje chemiczne.

Chemikalia

I am accountable for my chemicals. How do I take responsibility for all those chemicals? Chemicals? What mechanism activates the release of my chemicals? Ye gads! The brain. The brain sends messages to all systems within the body. I asked myself. “Allergies, allergies, allergy attack, allergy attack–am I getting somewhere? I’m being attacked by pollen–so? What’s the connection between allergy attacks and being an abused child? Allergy attack–allergy attack.” Days and weeks passed. When the body is attacked by something, the immune system immediately sends substances to resist the invasion. I lamented. “What can I do today? I’m responsible for the chemicals in my body,” I reminded myself.

I began considering the incidents of physical abuse. I saw my dad’s menacing figure coming at mehis face red, hand raised, swearing and crying. Whack, his big hand struck the side of my mind. ATTACK! My dad attached me verbally and physically. There’s the link! Allergy attack’s verbal/physical attack–both had emerged in my mind as the same. To understand the physiological and psychological construct, one wants to accept the fact that the physical body and mind are intertwined. One isn’t different from the other.

Rozwój alergii

Aby zrozumieć rozwój ataków alergii z fizycznymi lub słownymi atakami w moim umyśle, będziemy musieli rozeznać się w moim doświadczeniu jako dziecka w kołysce. Pięć zmysłów: słuch, wzrok, węch, smak i dotyk to jedyny sposób dziecka na zrozumienie swojego świata i komunikację. Trzy z pięciu zmysłów są aktywowane przez metodę taką jak mój tata, aby uciszyć wyjące dziecko: Dziecko słyszy kroki taty i w pierwszym przypadku zakłada, że ktoś przychodzi, aby je pocieszyć. Na szok wywołany przez ten donośny głos (słuch) i trudne klepnięcie (dotyk) odpowiada ograniczeniem krzyku (oddychanie) - oddychanie i zapach są synonimami.

The shock of the loud voice and bodily effect has knocked the breath out of the baby. When the baby’s adrenal system reactivates breathing, the baby breathes in the smell of cows grain and hair odor, which permeates the dad’s clothes. In several cases, the mother responds to the crying baby nonetheless, the infant can’t differentiate when the mother or father will react. Therefore, the baby soon admits the footsteps of their father, but has no way to escape. Her fight and flight mechanics is triggered, and compounds surge through her body requiring extra oxygen because her heart rate and breathing increase.

As she tries to bring in oxygen, she concurrently constricts her crying; both conflict with one another. This causes swelling in the bronchial system, and that’s how asthma is triggered –limited bronchial passage. Not withstanding, humans have evolved with immunities to the components which are common to the surroundings.

Układ odpornościowy

With rare exceptions, the human immune system, as a functioning system, is sufficient to protect the organism. In an experience like mine, the baby’s mind has been imprinted through three of the five senses. This leaves a powerful effects. As in my case, cattle grain and hair aromas are associated with fear and being unable to breathe. Thus, my asthma/allergies became a physical response to fear, distress and the feeling associated with any strong smells. I recall experiencing asthma attacks when I had been expecting a stressful situation between my father or when he verbally assaulted me.

Through listening to my previous feelings and watching my responses, I recognized the reality that my immune system was damaged. The doctors also told me that my immune system was unsuccessful, but they blamed it on a simple fact of genetics fluke, something I needed to accept. I dutifully accepted my destiny; after all, physicians know the human body and are healers-they understand best.

Następnym krokiem było to, że zaczęłam celebrować reakcje mojego ciała, kiedy tylko zaczęłam mieć reakcje alergiczne. Obserwowałem i obserwowałem. Pewnego dnia odkryłem bardzo subtelne uczucie w ciele, tak subtelne, że ledwo zauważyłem jego istnienie. Uczucie ciała było tak słabe i tak odległe. Z trudem je uchwyciłem. Moje bicie serca wydawało się takie nieruchome. Było bardzo słabe. Odszukałem bicie mojego serca i z trudem je odnalazłem. Kontynuowałem słuchanie i obserwowanie reakcji mojego ciała na zapachy. Ye gads! Pomysł pojawił się w moich myślach.

Moja komenda walki-ucieczki nie była aktywowana. Zamiast tego, mówiłem mojej metodzie walki-ucieczki, żeby się zamknęła. CO? Mechanizm walki jest niezbędny do przetrwania tej maszyny. Ja mówiłem mojemu, żeby się zamknął. Mój myśli wtedy wędrowały z powrotem do epizodu gdy mój tata próbował ścigać mnie z koniem. Uświadomiłem sobie, że to był czas, kiedy zamknąłem mój system walki-lotu w dół bardziej niż był zamknięty w dół. Mój serce stawało wciąż jako koń jolted zatrzymywać się przed ja, jego gorący oddech dmuchający w mój głowę.

From there on, I remember not feeling the pain when my dad hit me. I had been completely shut down. As the days passed, I continued to listen to and observe my breathing. As I discovered, I became conscious that I became lively when a sneeze was an allergic sneeze. The idea was,”There is not anything you can do, the pollen strikes and you’re in lots of pain and feel ill and can barely function, but it only lasts a brief time. Withstand the pain–keep going–it will pass.” As a kid, I couldn’t fight or flee. Emotionally, to endure the physical and verbal attacks, I became lively by telling myself,”The best strategy is to do nothing.” This thought process subconsciously blocked the transference of survival compounds to protect my system from risk. When the compounds were sent, I could feel the bone-chilling pain before and after the attack. I did not enjoy this pain and, therefore, instructed myself to close down.

Eureka!

Wytrenowałem mój umysł, żeby przestał wysyłać podstawowe substancje walki i ucieczki, używane do ochrony systemu. Oczywiście lekarz dał mi zastrzyki adrenaliny, kiedy moje naturalne związki nie zadziałały. Adrenalina jest istotnym związkiem, który układ odpornościowy wysyła do walki lub ucieczki. Następnym krokiem było śledzenie komunikatów, które dawałem sobie, kiedy kichałem. Rutyna była konsekwentna - stałem się bardzo pasywny, więc mogłem poczuć, jak moje zmysły się wyłączają.

Moje mięśnie się rozluźniły, żadnych emocji na zewnątrz. Nic! Słuchałem, słuchałem i obserwowałem. Po kilku latach mówienia mojemu mózgowi, żeby się wyłączył, nauka walki z tym nie była prosta. Zamknięcie się było tak naturalne. Mimo to słuchałam i za każdym razem, gdy czułam, że się zamykam, wydawałam polecenie, by walczyć. Wizualizowałem sobie chemikalia, które pędziły do krwiobiegu i przez całe moje ciało. Ćwiczyłem i ćwiczyłem. Stopniowo zauważyłam różnicę w nasileniu i długości ataków alergii.

Nadeszła wiosna 1990 roku (zwykle trudna pora roku, ponieważ byłem uczulony na pyłki drzew i traw): żadnego kichania, żadnych łzawiących oczu, żadnego kaszlu. Eureka! Udało mi się. Udało mi się! To był i jest fizyczny i psychiczny sukces o szerokich konsekwencjach. Chciałam krzyczeć z dachów. Chciałam wszystkim powiedzieć: "Uzdrawianie metafizyczne działa! Z każdym mijającym sezonem pylenia roślin, stopniowo uwalniałam się od alergii. Przez trzy dziesięciolecia musiałam świadomie przypominać sobie, że muszę walczyć z alergią. Nie muszę mieć całkowitej koncentracji. Co więcej, kiedy mam reakcje alergiczne na wytworzone składniki, nie obarczam siebie odpowiedzialnością za wytworzenie systemu immunologicznego, który będzie w stanie je zwalczyć.

Jest to wynik tego, jak układ odpornościowy chroni maszynę przed naturalnymi składnikami; kiedy obarczałem siebie odpowiedzialnością za usunięcie wszystkich reakcji alergicznych, mogłem postawić sobie nierealistyczne wymagania i stanowić nierealistyczną porażkę również psychologiczną. Uwaga ostrzegawcza dla każdego, kto mógłby uwierzyć, że opisałem ten proces jako prosty i łatwy: był on bardzo trudny i wymagał uwagi, zaangażowania i poświęcenia. W początkowym okresie powrotu do zdrowia, każde rozproszenie uwagi powodowało zmniejszenie koncentracji, a także obniżenie skuteczności.

Słowo końcowe

To było czasami zniechęcające i słyszałem siebie mówiącego: "Widzisz, nie możesz naprawdę zmienić tej krzywdy, nie jesteś taki, jak myślisz, że jesteś". To była ilustracja tych wszystkich negujących i demoralizujących rzeczy, które mówił mi mój tata. Stało się to ze mną, pozwalałam słowom innych ludzi kontrolować to, co mogę lub nie mogę teraz osiągnąć i stałam się jeszcze bardziej zdeterminowana.